Tuesday, March 24, 2015


 by  John Samuel
   The new mantra is `Information is power'. But who is being empowered by the dotcom revolution? The consumers who are rushing for their daily online fix? The thirsty  villagers who have access to neither technology nor plastic money? Or the merchants and brokers of information, money and images?

There's tonnes of information floating around the information highways these days. And there are hoards of Internet junkies swimming around in dotcom waters. But what does this information do for the hungry child or the thirsty village? How much of this information can fill  an empty stomach? My concern is not about the validity of information, but that this contagious information fever is eclipsing reality. All of a sudden all of Mumbai was filled with dotcom hoardings promising instant information nirvana for any problem under the sky: from dating to dancing, from soyabeans to salvation, from cars to cricket, and from houses to headaches. The message was that you would not be able to survive without a dotcom connection for your daily fix of information. This was the direct outcome of the climbing sensex and the boom in the infotech sector. The important thing to consider here is not the newfound enthusiasm for information.

The important thing is that there's a process at work here in which information, image and  money become more vital than the ideas, reality or resources they are supposed to represent. There is a connection between the predominance of finance capital or the money market, the high-pitched information market and the emerging politics of images. The connecting link is that all these three new protagonists of the market are not real but something that represents the real. In other words money, information and image are signifiers of something else.

 Money in itself is useless unless it represents other resources. Money cannot fill the stomach or quench thirst unless someone is ready to exchange the real resources (ie food, drink, clothing, commodities etc) for money. Money is not wealth. It is something which signifies wealth, consisting of material things and services necessary for the survival and improvement of living conditions. It is the same with information. Information becomes important because it tells us about something else that exists in reality: about things, processes, situations, people, contexts etc. An image is some visual or perception that represents something else: a person, a situation, an idea etc. They are all in a sense mediums of exchange. In any society, social, political and economic exchanges and negotiations happen through these signifiers that serve as the medium of exchange. The story of each civilization is also the story of different kinds of mediations that serve social, political and economic functions in a given society at a particular time. From ancient rock paintings and pictograms, indigenous modes of social exchange and barter systems of exchange, socio-cultural history evolved to innovate mediums and modes of exchange. The barter system gave way to metallic forms of representation like coins and later paper money, and then plastic money, which is giving way to the concept of info-money.

One can trace a parallel socio-historical process that has helped to collate information from local specificity and utilities to a broader arena of dissemination. This happened in the case of images as well, starting with images of the divine, going on to those of the king, and later becoming a broader socio-cultural phenomenon.

So what is so peculiar about the present predominance of the three key signifiers --- information, money and images -- in our lives? It has, after all, been a fairly long historical process. The key difference is that earlier there was a very strong and balanced link between the signifier and the signified; between paper money and the resources it signified; between information and the reality the information sought to convey; between the image and the situation or the person behind the image. With the dotcom revolution, the free-floating money market and image merchandising, this vital link has been considerably strained. In the process money has taken precedence over resources, information has taken precedence over real life, and image has taken precedence over reality. When the medium itself becomes the message, those who control the `mediation' become powerful. That is why Rupert Murdoch becomes more powerful than citizens or even political rulers. Because it is not the what and why of information that matters, it is the how of information delivery that defines the information itself. When the means itself becomes an end, the end becomes redundant. Why has the sensex all of a sudden turned so sexy? Because the sensex operates on money, information and images.
If there is a comparative advantage of market information and corporate image, the money market is influenced. In the early-'90s, there was a lot of money market euphoria over the image boost of the `tiger' economies. The image of skyscrapers, hi-tech flyovers and swanky cars in Bangkok and Jakarta propelled the money market to new heights. But the hi-tech image of Bangkok concealed the ugly face of poverty-stricken villages in northern Thailand. Information about macro-economic growth in terms of GDP and GNP said little about the increasing vulnerability of the rural masses.

Image, information and the money market reinforced each other. The high sensex ratings did not have a strong connection with real productivity, natural resources and the distribution of services. For instance, during the financial boom in Thailand, agricultural production actually declined and the manufacturing sector was more or less stagnant. The magic sensex euphoria had more to do with the pattern of spending money in the consumer market than the pattern of productivity that creates real material wealth. Eventually, the `tiger' turned out to be so much market bubblegum.

 In India recently the sensex rating of infotech companies rose to magical heights, creating a whole string of dotcom dreams. The dominant images of infotech companies and the favourable information flow helped increase the vigour of the money market. Here the problem is that finance capital gets value addition without a corresponding increase in real assets or productivity. The ever-growing finance capital market is increasingly becoming a global casino driven by information and images. Speculative strategies and money laundering are akin to gambling. When the link between money/currency and the productive assets/resources it seeks to represent is broken, the economic foundations of a society become precarious. With the mind-boggling growth of a pure money market, the very future of the so-called global economy is on shifting sands.

The so-called movement of international capital is more a movement of magic numbers in the computer system and on the information highways than a real movement of commodities, services and goods. In a traditional economic setting, the creation of money is intrinsically linked to the creation of real wealth or productive assets. Money is created in balanced proportion to allow for the effective exchange of goods and services. Under finance capitalism, driven by a sort of monetarism, this vital link between money and real material resources is broken. As a result, one can create financial assets through market gambling, without making any real contribution to the creation of wealth. In this process those who have a comparative advantage over information and image can manipulate money market, with more claims to wealth but without actually creating any wealth.

Such a delusion of wealth in fact further marginalises the bargaining power of the real wage-earners, labourers and entrepreneurs who are involved in the creation of real wealth. In the stock market, the money that is invested to buy a new issue of a company is what is used for productive assets. Other stock transactions are not always linked to the creation of productive resources. One study on US corporations shows that in terms of the money that corporations use to support the expansion of their production, only 4 per cent comes from the share market; most of the money comes from the retained earnings and the lion's share of the rest comes from borrowings. In a sense the ongoing dotcom euphoria is a corollary to finance-driven sensex capitalism.

In a speculative market, one expects high returns. It has been reported that in recent years, the highest investment returns in the US were in the finance sector. Similarly, the high-pitched images of dotcom money-making kids propelled a gold rush to the information highways. As the dominant image of quick returns is in favour of the finance and information sectors, a large number of highly qualified and high-calibre people jumped from the real process of asset creation to that of a much quicker process of making money in the finance and information sector. Hence, the visible boom in the finance and information sector may also undermine the real validity of actual resources. As a result, those who control the mediation of finance and information become much more powerful than the real producers of material and social resources.

This will create development delusions based on the well-being and welfare of a section of visible people, wonder stories and magic entrepreneurs. We may be thrilled about the fact that anything can be ordered through the Internet, provided you have access to plastic money through credit cards. But we may also conveniently forget that the dotcom revolution will bring food, water and sex to only a privileged few who have access to technology and plastic money. The dotcom revolution will not bring food to a hungry child or water to a thirsty village. Because they neither have access to the technology nor to plastic money, though they contribute more than the info-entrepreneurs to the real production of real material and social resources.

That is how the signifiers actually swallow the signified. That is how the mediators of information, money and images become more powerful than the creators and producers of real material or social assets. These days the frequently quoted one-line rationale for the marketing of information is that `Information is Power'. So get dotcommed and get empowered. It's as simple as that! In that case, all that we need to empower the people of the world is to ensure that like water, electricity and telephone connections, everyone will have dotcom connections as well. But alas our problems are more complex. They will not be wished away with online mantras. If information is indeed power, why has the ongoing information revolution not brought about a socio-political revolution? Why is it that wider information dissemination manages to inform but fails to empower ? Why is the right to information failing to check corruption in governance?

The questions we need to ask are: In whose hands does information become powerful? Who controls, disseminates and mediates information? What is the difference between data, information and knowledge? Who controls the production and dissemination of knowledge? Such questions will ensure that we are not carried away by the dotcom syndrome. Such questions are age-old questions that arose at every historical juncture and political transition. What we need to realise is that information in itself may not have intrinsic value. Information derives importance because of the fact that it helps us understand something else in a given context. It is the `mediation' process of information that makes information powerful. Hence, it is not necessarily the consumers of information who get empowered, it is the merchants, traders and brokers of information who get empowered. By controlling information they can control the market as well as power politics. When an election survey is commissioned by a major newspaper or a popular newsmagazine, it is not the readers of these magazines who become powerful, but the editors and owners of the newsmagazines.

This comparative advantage of `mediating' and `brokering' information is what makes them the power-brokers who bargain their way to ministerial chairs and the backdoor of parliament. One of the biggest information banks is controlled by the financial banks which control plastic money--Citibank, Standard Chartered, American Express etc. They know who buys what, when, where and how. By interpreting their data the bank can also know why a particular group of people buys a particular product. Yes, in the hands of media empires, software companies, market enterprises and political power-brokers, information becomes powerful; because they are in the business of mediating and controlling information. Meanwhile, the consumers of information have only the illusion of empowerment.

We have to make a distinction between data, information and knowledge. Data byitself does not necessarily convey much. For instance, if one has the data on primary school enrollment, one does not necessarily get a picture of primary education in the country. When one contextualises the data in a particular situation, the data becomes information. If one contextualises the data of primary school enrollment in a particular district or state in the overall context of literacy levels, social development etc, that data makes sense. When you interpret the data with a particular political, ideological or analytical framework, information is transformed into modules of knowledge. Hence the interpretation of information on primary school enrollment may be different for people with differing ideological or analytical perspectives. Knowledge is often value-loaded. That is why the leftists, rightists and liberals interpret historical information in entirely different ways. That is why fanatical Hindutva elements were worried about the `knowledge' propounded by an Amartya Sen, Romila Thapar, Bipan Chandra or Irfan Habib. The actual powerplay is not in the information market but in the production and dissemination of knowledge. In a way, Ignatius Loyola is one of the most powerful visionaries in history; precisely because he identified the power of disseminating knowledge through the institutionalisation and control of education.

In fact, colonisation was not merely about the extraction of goods and resources, it was about the production and creation of a market for the knowledge system that ensured hegemony through creating consent. All of history is recorded and interpreted in order to sustain political power. The dotcom revolution is going to lead to even more information anarchy.

The global information order will thrive on the confusion propelled by that anarchy. Information anarchy and information order are in fact two sides of the same coin. At the receiving end there will be so much information output that one will find it difficult to know what is useful and what is junk. One will have no time to interpret such information and transform it into a strong knowledge base. On the contrary, the information explosion via your dotcom receiver can create a sort of information-immunity wherein the information will fail to affect your feeling, thinking and action.

 Now there is so much information about corruption, people are no longer shocked by any scams; they have got used to it. It is not because of lack of information that Dalits are still burnt alive in India, but because information about atrocities and arson no longer shocks you; you have got used to it. The emerging information order, finance market capitalism and image-driven politics will in the
long run create more social and political insecurity in real life. Because the delusions of development,wealth and participation they create will not effectively change the ground realities of inequality, mistrust, social paranoia and moral degeneration. When a signifier eclipses the signified and the link between them is broken, it will create a crisis in the very process of socio-political and economic exchange. In the new age, it is the comparative advantage of technology and time that determines the `mediation' process of money, information and images. However, the overemphasis of such technology-driven mediation can in effect adversely affect the real creative and productive potential of human beings. Such a scenario calls for an urgent rethink on the present information euphoria.

Orginally published in the Human Scape Magazine in  June 2000.

Wednesday, March 4, 2015

ആം ആദ്മി യുടെ രണ്ടാം വരവ് - വാഗ്ദാനത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും രാഷ്ട്രീയം - Part 1

ആം ആദ്മി യുടെ രണ്ടാം വരവ് - വാഗ്ദാനത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും രാഷ്ട്രീയം - Part 1

അധികാരവും വീക്ഷണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബഹുതല ഇടപെടലുകളിലൂടെയാണ് രാഷ്ട്രീയം കളമാടുന്നത്. ഒരു ദേശരാഷ്ട്രത്തിൽ ഭരണകൂടത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും ജനങ്ങളുടെ രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ,വാഗ്ദാനങ്ങളെയും നിർവഹണത്തെയും ജനങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളെയും സംബന്ധിച്ച നിരന്തരമായ സമാലോചനയിലാണ് .ഒരു സര്ക്കാരിന്റെ നിലനില്പ്പ് സാധുവാകുന്നത് അത് നല്കിയ വാഗ്ദാനങ്ങളും അവയുടെ നിർവഹണങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ജൈവിക ബന്ധത്തെ ആശ്രയിച്ചാണ്;അഥവാ ജനങ്ങളിൽ പ്രതീക്ഷ വളർത്തുകയും അവ നീതിയുക്തമായി നടപ്പിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയാണ്.അധികാരത്തിന്റെ നൈതികത ,ഭരണത്തിന്റെ മൂലതത്വങ്ങൾ,ഭരണ മികവ് എന്നിവയാണ് ഈ സോഷ്യൽ കൊണ്ട്രാക്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനം.പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ ഈ സാമൂഹ്യ കരാറിൻറെ നിയമ സാധുതയിൽ ഉത്തരവാദിത്തം,സുതാര്യത പ്രതികരണക്ഷമത,സാർവജനീനമായ ഉൾക്കൊള്ളൽ,പങ്കാളിത്തം എന്നീ നിബന്ധനകൾ കൂടി ഉള്പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.തത്വങ്ങളും വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവർത്തനവും ജനങ്ങളുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളും തമ്മിൽ വിയോജിപ്പ് ഉണ്ടാവുമ്പോൾ രാഷ്ട്രീയാധികാരത്തിന്റെ യുക്തി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നു.ഇത് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിൽ പല രീതിയിൽ പ്രകടമാവുകയും ചെയ്യുന്നു.
ദില്ലി നിയമസഭ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലും ജനാധിപത്യത്തിലും ഉണ്ടായിരിക്കുന്ന കാതലായ ചില മാറ്റങ്ങളുടെ സൂചകമാണ്.ഒരു കക്ഷിയുടെയോ ഒരു പ്രത്യേക പാർടിയുടെയോ പ്രകടനം അവിടത്തെ നിലവിലുള്ള സാമൂഹ്യ രാഷ്ട്രീയ പരിത സ്ഥിതികളിൽ സമ്മതിദായകർ കൈക്കൊണ്ട പൊതു വികാരത്തെയും നിലപാടുകളെയും കാണിക്കുന്നു.അത്തരം ജനവിധികളുടെ സ്വഭാവവും പ്രകൃതിയും നിശ്ചിത സമയത്ത് ഒരു സമൂഹത്തിലെ മാറുന്ന വീക്ഷണങ്ങളെയും അധികാര ചലനങ്ങളെയും കൂടി സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ട് .കഴിഞ്ഞ 50 വർഷങ്ങളിൽ ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയവും ജനാധിപത്യവും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയിലൂടെ അധികാരവും വീക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള ഇടപാടുകളിൽ സംഭവിക്കുന്ന അത്തരം പല മാറ്റങ്ങൾക്കും സാക്ഷ്യം വഹിക്കുകയുണ്ടായി .


കഴിഞ്ഞ ദില്ലി തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ ആപ്പിന്റെ(AAP)അട്ടിമറി വിജയം എന്താണ് കാണിക്കുന്നത് ?ശൈശവാവസ്ഥയിലുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ കക്ഷിയുടെ അഭൂതപൂര്വ്വമായ വിജയത്തെ കുറിച്ച് നിരവധി വിശകലനങ്ങളും വീക്ഷണങ്ങളും പുറത്തു വന്നിട്ടുണ്ട്‌ .ആവേശം, ആഘോഷം, കരുതലോടെയുള്ള ശുഭാപ്തിവിശ്വാസം വിമർശനത്തോടെയുള്ള മതിപ്പ് 'അവിശ്വാസം,മുറുമുറുപ്പ്,തുറന്ന തള്ളിപ്പറയൽ -അങ്ങനെ വ്യത്യസ്തവും സമ്മിശ്രവും ആയ പ്രതികരണങ്ങൾ .വ്യവസ്ഥാപിത കക്ഷികളും സഹയാത്രികരും ചക്രവാളത്തിലെ ഈ പുതിയ വെല്ലുവിളിയെ മനസ്സിലാക്കാൻ ഗൌരവ ശ്രമം നടത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആശങ്കകൾ മൂടി വെച്ച് അവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കാനാണ് താല്പര്യപ്പെട്ടത്.നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ പാർടികളുടെ കേന്ദ്ര വ്യാപാരത്തെ തകിടം മറിക്കുന്ന ഘട്ടം വരുമ്പോൾ പുതിയ കക്ഷിക്കെതിരെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ നീക്കങ്ങളുമായി അങ്ങാടിയിലെത്തുക സ്വാഭാവികം.അത് കൊണ്ടാണ് വ്യവസ്ഥാപിത പാർടികൾ ആപ്പിന്റെയും അതിനോട് ബന്ധപ്പെട്ടവരുടേയും കുറ്റവും കുറവും കണ്ടുപിടിക്കാൻ വ്യഗ്രത കാണിക്കുന്നത്.ആപ്പിന് വ്യക്തമായ പ്രത്യയ ശാസ്ത്രമില്ല എന്നാണ് ചിലരുടെ വേവലാതി.മറ്റു ചിലര്ക്ക് ഇത് വന്നും പോയും ഇരിക്കുന്ന അസ്ഥിര പ്രതിഭാസങ്ങളിൽ മറ്റൊന്ന് മാത്രം.ആപ്പിനു പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നും താമസിയാതെ അത് ഇതരകക്ഷികളെപ്പോലെ ഒന്നായി പരിണമിക്കും എന്നുമാണ് വേറെ ചിലരുടെ കണക്കുകൂട്ടൽ.ഒരു വലിയ വിഭാഗംആപ്. RSS ന്റെ ബി ടീം ആണ് എന്നും നാഗ്പൂർ പരിപാടി പ്രകാരം രൂപം കൊണ്ടതാണെന്നും കരുതുന്നു ചിലർ. ആപിൽ സവർണത്വം കാണുന്നു.മറ്റു ചിലർ സ്ത്രീ/ ദളിത്‌ വിരോധവും .ഈ പ്രതികരണങ്ങളിൽ പുതിയതോ അപ്രതീക്ഷിതമോ ആയ ഒന്നുമില്ല.. എങ്കിലും ആപ് ഭിന്നിച്ചു ക്രമേണ അപ്രത്യക്ഷമാകുമെന്ന് പ്രവചിച്ചവർക്ക് ഇപ്പോൾ അവരുടെ വോട്ടു ബാങ്കുകളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിപണികളും ശക്തമായ ഒരു പുതിയ ഭീഷണി നേരിടുന്നു എന്ന് ആശങ്കയുണ്ട്.
രാഷ്ട്രീയം, പ്രത്യേകിച്ചും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയം,കുഴഞ്ഞു മറിഞ്ഞ ഒരു പരിപാടിയാണ്.ഒരു മാതൃകാ സമൂഹത്തിൽ അത് നാം പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ നവ മൂല്യങ്ങളുടെയും ആദർശ ങ്ങളുടെയും ജനോന്മുഖമായ തത്വാധിഷ്ടിത പ്രഖ്യാപനങ്ങളുടെയും ക്ലീൻ സ്ലേറ്റ്‌ .ആയിരിക്കാം.എന്നാൽ .ന്യുനതകൾ നിറഞ്ഞ യഥാർത്ഥ ലോകത്ത് സമൂഹത്തിന്റെ ആശങ്കകളും ഒത്തു തീര്പ്പുകളും ആഗ്രഹങ്ങളും അഹന്തയും, മുൻവിധികളും എല്ലാം ഈ രംഗത്തും പ്രതിഫലിക്കുന്നു .


ആപ്പിന്റെ അഭൂത പൂർവമായ വിജയം ഒരേ സമയം പ്രതീക്ഷയുടെയും നൈരാശ്യത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയമാണ് .നൈരാശ്യം ഉടലെടുക്കുന്നത് ഏകാധിപത്യ പ്രവണതകളോടുള്ള വ്യാപകമായ അസംതൃപ്തിയിൽ നിന്നും വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവൃത്തിയും തമ്മിലുള്ള വിടവിൽ നിന്നും ,സംസാരവും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വ്യതാസത്തിൽ നിന്നും ന്യുനപക്ഷങ്ങളുടെ അരക്ഷിത ബോധത്തിൽ നിന്നും ആണ്.ശുദ്ധവും അഴിമതിരഹിതവും കൂടുതൽ ഉത്തരവാദിത്തം ഉള്ളതും എല്ലാ വിഭാഗങ്ങളെയും ഉള്ക്കൊള്ളുന്നതുമായ ഭരണത്തെ സംബന്ധിക്കുന്ന കാര്യപരിപാടികളാണ് പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷക്കു വക നല്കിയത്.പാര്ശ്വവൽകൃതർക്കും ദരിദ്രർക്കും നല്കിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ-, പ്രത്യേകിച്ച് വൈദ്യുതി, വെള്ളം, ആരോഗ്യം, വിദ്യാഭ്യാസം തുടങ്ങിയ അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ - തികച്ചും ആശാവഹമായിരുന്നു.ആപിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തെ കുറിച്ച് എന്തൊക്കെ വിമർശനങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും അതി ന്റെ വിജയം ഇന്ത്യയിലുടനീളം കോടി ക്കണ ക്കിനു സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ ജനാധിപത്യത്തിലുള്ള പ്രതീക്ഷ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കുന്നതിൽ വിജയിച്ചു.
ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വരുന്ന ദശാബ്ദത്തിൽ സംഭവിക്കാവുന്ന മാറ്റത്തെയും പുതിയതായി ഉരുത്തിരിയാവുന്ന ശക്തികളേയും നേതാക്കളെയും കുറിച്ച് സൂചന നല്കുന്ന മൂന്നു അടിസ്ഥാന പ്രവണതകൾ എന്തെന്ന് നോക്കാം.
1.നിലവിലുള്ള കക്ഷികളുടെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവും ആയ സംഘർഷങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വ്യാപാരവൽക്കരണവും .
2.നൂതനമായ ജനകീയരാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും നിരീക്ഷണവിധേയമായ ജനാധിപത്യത്തിന്റെയും ആവിര്ഭാവം.
3.ഉയരങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും മാറാൻ തയ്യാറുള്ളവരും ആയ ഒരു നവ മധ്യവർഗത്തിന്റെ വരവ്.
ഒരു വശത്ത് വന്കിട കോർപറേറ്റുകളും രാഷ്ട്രീയ മേലാളന്മാരും തമ്മിലും മറുവശത്ത് കോർപ്പറേറ്റ് വിധേയത്വമുള്ള മാധ്യമങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ നിരീക്ഷണങ്ങളും തമ്മിലും നിലനിൽക്കുന്ന ആഴമുള്ള കൂട്ടുകെട്ടിൻറെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ പ്രവണതകളെ വിലയിരുത്തേണ്ടത്.ഉദ്യോഗസ്ഥരും സാങ്കേതിക വിദഗ്ദ്ധരും ആസൂത്രണ ത്തിന്റെ തലപ്പത്തിരിക്കുന്നവരും ചേര്ന്ന ഒരു സംഘം ഭരണ നടപടികൾ കയ്യാളുമ്പോൾ ,വികസനത്തിന്റെയും സൽഭരണത്തിന്റെയും മറവിൽ ദരിദ്രരും പാര്ശ്വവല്കൃത സമുദായങ്ങളും കൂടുതലായി അവഗണിക്കപ്പെടുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.
രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെ പ്രതിസന്ധിയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വ്യാപാര വൽകരണവും .
ബഹുകക്ഷി സംവിധാനത്തിലൂടെയാണ്തി രഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയം പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.ഒരു ജാനാധിപത്യതിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനത്തിന്റെയും ആരോഗ്യാവസ്ഥ പ്രധാനമായും ആ രാജ്യത്തെ രാഷ്ട്രീയ കക്ഷി വ്യവസ്ഥയുടെ ആരോഗ്യത്തെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനു ശേഷമുള്ള ആദ്യത്തെ 50 വർഷം ഇന്ത്യൻ നാഷനൽ കൊണ്ഗ്രെസ്സ്,ഇടതു പാർടികൾ,പ്രാദേശിക പാർടികൾ,ജന സംഘ് / ബി ജെ പി എന്നിവയാണ് രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളുടെ സ്ഥാപിത ഘടനയിൽ പ്രാതിനിധ്യ ജാനാധിപത്യത്തിൽ ഇടപെട്ടത്.പക്ഷെ ഒരു വ്യവസ്ഥാപിത രാഷ്ട്രീയ കക്ഷി അധികാര സ്ഥാപനം ആയപ്പോൾ വ്യക്തി താല്പര്യങ്ങളും വിശാല ആദർശങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ഇടർച്ചകൾപ്രശ്നമായി. ആര്ജ്ജിതമോ സ്വന്തമോ ആയ വിഭവങ്ങളും അധികാരവും സ്വാധീനവും കൈ മുതലായുള്ളവർ രാഷ്ട്രീയ ക്രമങ്ങളിൽ ആധിപത്യം ചെലുത്താൻ തുടങ്ങി.അന്ഗത്വം നല്കി,വൻ ജനപങ്കാളിത്തത്തിലൂടെ പടുത്തുയർത്തിയ സാമൂഹ്യ -രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളായാണ് മിക്ക രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളും രൂപം കൊണ്ടത്‌. പക്ഷെ നവ ഉദാരീകരണ യുഗത്തിന്റെ വരവോടെ വിപണിശക്തികൾ പൊതു നയങ്ങളേയും ,സമൂഹത്തിന്റെ അഭിരുചികളെയും മാധ്യമങ്ങളെയും സ്വാധീനിക്കുന്നതും അത് വഴി ജനങ്ങളുടെ വീക്ഷണത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ആണ് നാം കണ്ടത് . എന്തിനേറെ ,വോട്ടു കളുടെ ചന്തയിൽ ഒരു ഉൽപ്പന്നത്തെയൊ ബ്രാണ്ടിനെയോ ഒരു ബിംബത്തിനെയോ വില്ക്കുന്നതിലേക്ക് രാഷ്ട്രീയം ചുരുങ്ങിയിരിക്കുന്നു.അംഗങ്ങളുടെ ശൃംഖലയിലൂടെയല്ല ,വോട്ടുകൾക്ക് വേണ്ടി വലവീശുന്ന പരസ്യമാമാങ്കങ്ങളിലൂടെയും കെട്ടുകാഴ്ചകളിലൂടെയും ആണ് ഇന്ന് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രചാരണങ്ങൾ സന്ഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്.


സമ്മതിദായകരുടെ വീക്ഷണത്തെ പരുവപ്പെടുത്തി വോട്ടു സമാഹരിക്കുന്നതിനായി നടപ്പിൽ വരുത്തിയ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വ്യാപാരവൽക്കരണം ക്രമേണ പാർടികളുടെ നിലവിലുള്ള ഘടനയെ അടിയിൽ നിന്ന് ദുര്ബ്ബലപ്പെടുത്തുവാൻ തുടങ്ങി. മുകളിലെ നേതാക്കന്മാർക്കുവേണ്ടി വിദഗ്ധർ രൂപകൽപ്പന ചെയ്യുന്ന പരസ്യപ്രചാരണ പരിപാടികൾ നടപ്പിലാക്കൽ മാത്രമായി സാധാരണ അംഗങ്ങളുടെ പങ്ക് തൽഫലമായി .അവരുടെ പ്രവർത്തക സ്വത്വവും അവകാശബോധവും അപഹരിക്കപ്പെട്ടു..
തിരഞ്ഞെടുപ്പിന്റെ വ്യാപാര വൽക്കരണത്തിലൂടെയും മുകളിൽ നിന്നുള്ള നിയന്ത്രണത്തിലൂടെയും തങ്ങളുടെ മുൻ‌തൂക്കം നിലനിർത്താൻ കഴിയുമെന്നു വ്യവസ്ഥാപിത പാർടികൾ കണക്കുകൂട്ടി. ഏതൊരു ഉൽപ്പന്നത്തിന്റെയും,രീതിയുടെയും സ്ഥാപനത്തിന്റെയും വിപണി മൂല്യം നിലനിർത്തുന്നതിനു പണവും നിക്ഷേപവും ആവശ്യമാണ്‌.നവ ഉദാരീകരണ ലോകത്ത് വൻകോർപറേറ്റുകളും ബിസിനെസ്സ് കുടുംബങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പിലും,രാഷ്ട്രീയ കക്ഷികളിലും നേതാക്കളിലും വൻ നിക്ഷേപം നടത്താൻ അങ്ങനെ വഴി തുറന്നു. എന്പതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ തുടക്കം കുറിച്ച ഈ പദ്ധതി കഴിഞ്ഞ 25 വർഷങ്ങളിലൂടെ രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വവും വൻകിട ബിസിനസ്സും ചേർന്ന വളരെ പ്രവർത്തനക്ഷമമായ ഒരു ശക്തിയായി പരിണമിച്ചു.
തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ വോട്ടുകൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ചന്തപ്പോര് ആയി അധപ്പതിച്ചപ്പോൾ മാധ്യമങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ മേലാളന്മാരുടെയും ബിസിനസ്‌ നിക്ഷേപകരുടെയും സേവകരായി.പാർടികൾ അധികാരം ലക്ഷ്യമാക്കുന്ന മാനം നോക്കികളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.അങ്ങനെ കക്ഷി രാഷ്ട്രീയം വിപണി, മാധ്യമം , നേതൃത്വം എന്നിവയുടെ ചൊല്പ്പടിയിലായി.വിപണിയിലും മാധ്യമങ്ങളിലും നേതൃത്വത്തിലും സ്വാധീനമുള്ളവർ മിക്ക രാഷ്ട്രീയ പാര്ടികളുടെയും ഘടനയിലും കേന്ദ്ര സ്ഥാനത്തും കയറിക്കൂടി. കഴിഞ്ഞ 20 വർഷങ്ങളിൽ അംഗ ത്വ വര്ധനയും താഴെതലത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന ധനസമാഹരണവും കുറയുകയും വൻ കോർപരേടു ലോബികളിൽ നിന്നുള്ള പണമൊഴുക്ക് ക്രമാതീതമായി വര്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് നാം കണ്ടത് .ബിസിനസ്‌ കുടുംബങ്ങളുടെയും സാമ്പത്തിക നിക്ഷേപം നടത്തുന്നവരുടെയും അനുഗ്രഹമുള്ളവർക്ക് സീറ്റും രാഷ്ട്രീയ പാർടികളിൽ പ്രമാണിത്തവും കൈവന്നു.കോടീശ്വരന്മാർക്കു നിഷ്പ്രയാസം രാഷ്ട്രീയ പാര്ടികളുടെ തലപ്പത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുവാനും വേണ്ടിവന്നാൽ പാർലിമെന്റ് സീറ്റുകൾ തരപ്പെടുതതുവാനും കഴിയുമെന്നായി. നവ ലിബറൽ യുഗത്തിൽ രാഷ്ട്രീയ പാർടികൾ നയപരമായ ആനുകൂല്യങ്ങളും നികുതി ഇളവുകളും ലക്‌ഷ്യം വെച്ചുള്ള നിക്ഷേപ ഉരുപ്പടികൾ ആയപ്പോൾ രാഷ്ട്രീയം തന്നെ ഒരു കച്ചവടമായി.

രാഷ്ട്രീയം' വരവ്,ചിലവ് ,നിക്ഷേപത്തിന്മേലുള്ള ആനുകൂല്യങ്ങൾ, മാദ്ധ്യമ പിൻബലം ,വിതരണ സംവിധാനം ,സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്ന മേൽവിലാസം എന്നിവയെല്ലാം തികഞ്ഞ വൻ ബിസിനെസ്സ് സ്ഥാപനമായപ്പോൾ അത്തരം യോഗ്യതയും തന്ത്രങ്ങളും കൈമുതലായുള്ളവർ തലപ്പത്തെത്തുകയും ശൈലി മാറ്റത്തിലൂടെ അത് 1990 കളോടെ നവസാങ്കേതിക വീദഗ്ധരായ ഒരു പുതു തലമുറ മാനേജർമാരുടെ വരവിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്തു. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ സംരംഭവൽക്കരണവും 'മാനേജർ' മാർ തീരുമാനമെടുക്കുന്ന രീതിയും ചേർന്നപ്പോൾ മിക്ക രാഷ്ട്രീയ പാർടികളും ചുരുക്കം ചിലരുടെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള സ്വകാര്യ കമ്പനികൾ ആയി പരിണമിച്ചു.ചില പാർടികൾ' കുടുംബം വക ' സ്വകാര്യ രാഷ്ട്രീയ സംരംഭങ്ങളാവുകയും .മറ്റു ചിലത് പൊതു മണ്ഡലത്തിൽ തന്നെയുള്ള അധികാര കേന്ദ്രത്തിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിൽ ഉള്ള സ്ഥാപനങ്ങളാവുകയും ചെയ്തു. .ബിസിനസ്‌ ലക്ഷ്യവും ഉൽപ്പന്നങ്ങളും അതിനു വേണ്ട മാര്ഗ രേഖകളും ഉള്ള സംരംഭക ശൈലിയിലേക്കുള്ള ചുവടുമാറ്റ ത്തോടെ മിക്ക മുഖ്യധാരാ പാർടികളും അ രാഷ്ട്രീയവൽക്കരിക്കപ്പെട്ടു.ആദർശങ്ങൾ മേൽവിലാസം മാത്രമായി അവശേഷിച്ചു..മുതലിറക്കിയവരുടെ നേട്ടങ്ങൾ മുന്ഗണന നേടി.മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ പിറക്കുന്നത്‌ അണികളുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നല്ല ,മുന്തിയ പരസ്യ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ കൂലി എഴുത്തുകാരിൽ നിന്നായി. ജനമധ്യത്തിൽ തങ്ങളുടെ പ്രതിച്ഛായ മോടിപിടിപ്പിക്കുന്നതിനും നിലനിർത്തുന്നതിനും അത് വഴി വോട്ടു ബാങ്കുകൾ സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിനും വേണ്ടി നേതാക്കൾ പബ്ലിക്‌ റിലേഷൻ ഏജന്റുമാരുടെ സേവനം തേടുന്ന രീതി വ്യാപകമായി .
70 കളിൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ചെലവ് താഴത്ത് നിന്ന് തുടങ്ങുന്ന അംഗ നിരയുപയോഗിച്ചു ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് പിരിച്ചെ ടുക്കുകയായിരുന്നു പതിവ് .എന്നാൽ 90 കൾ മുതൽ പരസ്യപ്രചാരണത്തിലൂടെയും പിരിവിലൂടെയും ഫണ്ട് സമാഹരണം മുകളിൽ നിന്ന് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതി വന്നു.അതായത് സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനുശേഷമുള്ള 30 വർഷങ്ങളിൽ രാഷ്ട്രീയ പ്രവര്ത്തനം എന്നാൽ വ്യക്തിതലത്തിൽ പല സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിക്കുകയും പാര്ടിക്കും അതിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കും വേണ്ടി തന്നാലാവുന്നത് സംഭാവന ചെയ്യുകയും ആയിരുന്നു.എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ 20 വര്ഷങ്ങളായി പാർടിയിൽ നില്ക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്കെന്തു കിട്ടും എന്നതായി അടിസ്ഥാന താല്പര്യം.പ്രചാരണം പരസ്യ മാമാങ്കങ്ങളും റിയാലിറ്റിഷോകളും ആയപ്പോൾ താഴെ തലത്തിലുള്ള അംഗങ്ങൾ പ്രവര്ത്തനത്തിന് വിലപേശുവാൻ തുടങ്ങി.സ്ഥാനാർഥികൾ പ്രവര്ത്തകരുടെ വിയര്പ്പിനും സമയത്തിനും പണം നല്കി സംരക്ഷിച്ചുപോന്നു..അങ്ങനെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ ചിലവേറിയ ഏർപ്പാടാവുകയും സാധാരണക്കാർക്ക് അഥവാ ആം ആദ്മിക്ക് അപ്രാപ്യമാവുകയും ചെയ്തു. കോർപറേറ്റ് സംഭാവനയുടെ രൂപത്തിൽ ഒഴുകിയ കള്ളപ്പണത്തിന്റെ ആധിപത്യം ജനാധിപത്യരാഷ്ട്രീയതിന്റെയും രാഷ്ട്രീയ കക്ഷി പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെയും ഗുണ മേന്മയും മൂല്യവും ശോഷിപ്പിച്ചു.
കഴിഞ്ഞ 20 വർഷങ്ങൾക്കിടെ കേന്ദ്ര രാഷ്ട്രീയവും പ്രാദേശിക രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിൽ വ്യക്തമായ വേർതിരിവുണ്ടായി.73,74 ഭേദഗതികളിലൂടെ അധികാരം പങ്കുവെക്കുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ ഒരു മാര്ഗ രേഖ തെളിഞ്ഞു .അത് പ്രകാരം .പ്രാദേശിക പ്രവർത്തകർക്കും നേതാക്കൾക്കും പ്രാദേശിക സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെടാനുള്ള അവസരം ലഭിച്ചു . .ഒപ്പം ചില അധികാരങ്ങളും സിറ്റിംഗ് ഫീ, വാഹനം ,തുടങ്ങിയ ആനുകൂല്യങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങള്ക്ക് ഗണ്യമായ പദ്ധതി വിഹിതവും ലഭിക്കുന്നു.സ്ഥൂല തലത്തിൽ ലോകസഭയിലേക്കും നിയമസഭയിലേക്കുമുള്ള സ്ഥാനാർത്ഥി നിർണയം മുകളിലുള്ള കുറച്ചു പേരുടെ തീരുമാനമനുസരിച്ചാണ് നടപ്പിലാക്കുന്നത്.വിജയ സാധ്യതയും,പ്രയോജനമൂല്യവും കൂറും ആണ് അവിടെ സ്ഥാനാർഥി നിർണ്ണയത്തിൽ പരിഗണിക്കപ്പെടുക.ഒറ്റ നോട്ടത്തിനു പാര്ടിയുടെ കേന്ദ്ര -പ്രാദേശിക ഘടകങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉള്ള ഈ അധികാര / ആനുകൂല്യ വിഭജനം മെച്ചപ്പെട്ട ഒരു സംവിധാനം ആയി തോന്നുമെങ്കിലും ഫലത്തിൽ അത് പാർടികളുടെ ജനകീയാടിത്തറയും ആദർശത്തിൽ വേരൂന്നിയ രാഷ്ട്രീയ നിലപാടും ക്രമേണ ഇല്ലാതാക്കി.

പാർടികൾ കച്ചവട - സംരംഭക സ്വഭാവം ആർജിച്ചപ്പോൾ അവയുടെ ജനകീയാടിത്തറ നഷ്ടമായി .നേതൃത്വത്തിനോട് പ്രഖ്യാപിത കൂറ് പുലർത്തുന്നവർക്ക് പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിച്ചപ്പോൾ താഴെ തട്ടിൽ ഉള്ളവർ പാർടിക്കുവേണ്ടി ജന മധ്യത്തിൽ നടത്തിയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ അവഗണിക്കപ്പെട്ടു.ക്രമേണ അവർ ജാതി,വംശ ,മത സ്വത്വങ്ങളിൽ ആശ്രയം തേടി. മറു വശത്ത്, അടിത്തറ ഇളകി ശിഥിലമായ രാഷ്ട്രീയ പാർടികളും ജാതി / സ്വത്വ സ്ഥാപനങ്ങളിലൂടെ തങ്ങളുടെ വോട്ടുബാങ്കുകളെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയം ഉയര്ന്ന വേതനം പറ്റുന്ന വിദഗ്ദ്ധരുടെ event management ആയപ്പോൾ ഭീമമായ മുതൽമുടക്ക് ആവശ്യമായി വന്നു. ഒരു സ്ഥാനാർത്ഥിയുടെ വിജയം അയാൾ സ്വരുക്കൂട്ടി ചിലവഴിക്കുന്ന പണത്തിനോട് ബന്ധപ്പെടുത്തി കാണുന്ന നിലവന്നു.പാര്ടിയുടെയും സ്ഥാനാർഥിയുടെയും "വലുപ്പം " കൂടുന്നതനുസരിച്ച് വിനിയോഗിക്കുന്ന തുകയും വര്ദ്ധിച്ചു.ഇത് പ്രത്യക്ഷത്തിൽ തന്നെ രാഷ്ട്രീയക്കാർക്കിടയിലെ അഴിമതിക്ക് വഴിവെച്ചു
വാഗ്ദാനം ചെയ്യപ്പെട്ട നയങ്ങളും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും വെറും വാചാടോപങ്ങൾ ആയി അവശേഷിക്കുകയും ഇന്റർനെറ്റ്‌ യുഗത്തിൽ അഴിമതികഥകൾ ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് മറച്ചു പിടിക്കുക അസാ ധ്യമാവുകയും ചെയ്തപ്പോൾ സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അതൃപ്തി വ്യാപകമായി.തങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ഒരു പങ്കുമില്ലെന്നും.തങ്ങൾ വെറും സമ്മതിദായകർ മാത്രമാണെന്നും സർക്കാർ വെച്ച് നീട്ടുന്ന സേവനങ്ങൾ കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടെണ്ടവർ ആണെന്നും ഉള്ള ചിന്ത അവരെ നിരാശപ്പെടുത്തി.
സാധാരണ ജനങ്ങൾക്കിടയിലെ ഈ അസംതൃപ്തിയാണ് സാധാരണക്കാരന്റെത് എന്ന മേൽവിലാസത്തിൽ പുതുതായി രൂപം കൊണ്ട ആം ആദ്മി പാർടി തങ്ങളുടെ ശക്തിസ്രോതസ്സായി കണ്ടത്. അത് കക്ഷി രാഷ്ട്രീയത്തിൽ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ധാരക്ക് തുടക്കം കുറിച്ചിരിക്കുന്നു കഴിഞ്ഞ 20 വർഷങ്ങളിൽ മുഖ്യധാരാ പാർടികൾക്ക് നഷ്ടമായ സന്നദ്ധ പ്രവര്തനത്തിന്റെ അടിത്തറയിലാണ് അവർ പ്രസ്ഥാനം പടുത്തുയർത്തുന്നത് .യുവ ജനങ്ങളുടെ ആശയങ്ങളും മികവും ഭാവനയും മുതലാക്കിയാണ് ആപ് മുന്നോട്ടു നീങ്ങുന്നത്‌.ഇന്ത്യൻ നാഷണൽ കൊണ്ഗ്രെസ്സും ബി ജെ പി യും ഒഴിച്ചിട്ട രാഷ്ട്രീയ സാമൂഹ്യ അനിശ്ചിതത്വത്തിലേക്കാണ് അവർ പ്രവേശിക്കുന്നത്.അത് കൊണ്ട് ആപിന്റെ വിജയം വ്യവസ്ഥാപിത പാര്ടികളുടെയും അരാഷ്ട്രീയതയും യാന്ത്രികശേഷിയും മേല്ക്കൈ നേടിയ ഭരണ സംവിധാനത്തിന്റെയും അന്ത:സംഘർഷങ്ങളുടെ സൂചകമാണ്.

Wednesday, February 25, 2015

Indian Political trends - Part III. Demographic shifts and emergence of an aspiring Indian middle class.

                                                                                                                   John Samuel
For a generation born after the 1980s, there is less patience for the ‘long-term’ promises or for that matter an ‘analytical’ paradigm that would bring ‘long-lasting’ changes.   The generation that emerged in the late eighties and nineties got a different set of expectations and many of them do not have the ‘nostalgia’ of the idealists and principled political leaders who emerged through the freedom struggles or grew up in the ‘nation-building’ phase of the ‘free’ India. The generation of the 1990s was less inclined to look at the past-struggles or the nostalgia of the ‘great Indian’ variety as they grew up in an era of new aspirations of the neo-liberal era. In the last twenty five years, globalisation of media, communication and information also raised the level of aspirations and young people wanted better paid jobs, and wanted to exploit the new opportunities like the latest technology, travelling and other consumption options that money offered.  It is during the last twenty five years, that the nature and character of education and campus politics too shifted. 

So a whole range of new aspirations and expectations emerged in different band-width ‘income’ groups. Those third or fourth generation graduates aspired to become well-paid professionals in the global market for high-skilled labour. However, the first generation graduated or semi-skilled workers have few opportunities to climb the income ladder, even though their level of aspirations has also increased due to the exposure to information, consumer market as well as consumer choice. Many of those in the relatively low-income segment (earning less than twenty five thousand in a month) also found that the new urban housing or high rise buildings are way beyond their economic capacity. For them, a decent housing, electricity, water, petrol price and a stable job mattered more than long term promises of ‘revolution’ or ‘egalitarian world. 

The aspiring lower-middle class has significantly increased during the neoliberal era. They have migrated from villages to small towns and small towns to big cities in search for better opportunities. The two decades of economic growth played in multiple ways. On the one hand it provided new opportunities for the middle-class to move in to the high income group and for the vulnerable poor better options for education and employment opportunities. However, the very same economic growth model also deprived the very same aspiring lower-middle class population of the chance to live out their aspirations as their there has been a disjunction between their aspirations, hopes and the real income.  As the economy growth slowed down and large corporations and stock-market driven economic paradigm began to dominate, many of the small and medium scale industries began to suffer, creating new insecurities and vulnerabilities within the aspiring lower middle class.  With more access to information (TV, Internet, Mobile), there is an increasing awareness about the increasing gap between rhetoric and reality; promises and performances of government

Most of the political leaders who grew up on the ideological framework of the nineteenth or twentieth century often could not understand or appreciate the anxieties, expectations and discontent of a significant majority of young people from middle class and aspiring middle class. Many of them saw politics as ‘dirty’, politicians as ‘thieves’ or politics as a career to amass wealth and power.  Political parties were seen as gangs of criminals that consisted of only the rich and the ‘babas and babies’ of the ‘political’ families. While the relatively younger class felt an aversion towards political party establishments and the ‘rich and powerful’ that controlled the political party establishments, they were aspiring for a new politics of assertion, aspirations and performance.  It is the political discontent as well as the political cynicism of the upper-middle class that the AAP tried to mobilise through anti-corruption initiatives, ‘clean’ politics and post-ideological politics. The traditional left completely failed to capture the mood of the younger generation that grew in the neoliberal era. While the left made fantastic ideological critiques and managed party establishments where they managed to retain the governmental power, the traditional left completely failed to engage and negotiate with a pan-Indian aspiring middle class and address policy and political initiatives.

The key issue has been that political party establishments paradoxically become too top-heavy with lots of baggage of power and paraphernalia to be flexible to the emerging generational shift and situation.  Most of the aspiring middle class or middle class professionals found it extremely difficult to deal with ‘closed-spaces’ and ‘insulated leadership’ of political party establishment. The top-heavy leadership of political parties ‘interacted’ with ordinary people only during elections and that too from the large podium or from a ‘comfortable’ and ‘safe’ distance. Those young political leaders in many political parties emerged due to their kinship or lineage rather than their quality or leadership competence.  There is hardly any space for the politically aware middle class people to join the political party establishments as they are still in the old mode driven by old structures.

It is in this space AAP as a new political party with fresh faces from the aspiring middle class emerged and the innovative ideas and political imagination helped them to outsmart the traditional modes of organising, campaigning and communicating used by the established political parties.  This was evident in the entirely different modes of campaign tactics and communications strategies between AAP and established political parties such as BJP and congress.   While AAP reclaimed the voluntary spaces of activism and contribution at the grassroots level, established political parties operated on top-down management of campaigns managed with funds largely raised from corporate business interests. The perceived dominance of crony capitalism, and the huge distance between rhetoric and reality as well as promises and performance created a set of new discontent among the electorate in Delhi.  However, it is the promise of a clean politics and responsive, inclusive and performing government devoid of corruption that captured the imagination a large number of people. Now the key challenge for the leadership of AAP is to transform the huge positive energy that it derived from an unprecedented electoral verdict into governance with integrity, imagination as well as performance to make a real difference in the lives of the poor and marginalised. The question is whether the second coming of the Aam Aadmi party  be able to herald a new era of politics of promises and hope and whether they will be able to keep the promise for change?

Tuesday, February 24, 2015

Indian Political Trends: Part II.Emergence of Civic Politics and Monitory democracy.

                                                                                                                    John Samuel
The last twenty five years have witnessed a paradigm shift in the political process. Till the early eighties, politics was to a large extent driven by a state-centric discourse, where the primary stakeholders were the political executive and an entrenched bureaucracy.  Media did play a watch dog, though the print media itself operated largely based on the available information or information supplied by the state.   

The emergency, during 1975-1977, for the first time demonstrated the perils of a state-centric politics and how the powerful bureaucratic -political cartel could subvert democracy and suspend fundamental rights. In a sense the emergency was a wake-up call to the citizens and civil society that Indian democracy could not be taken for granted.  Emergency was in many ways a shock-treatment to the Indian political process, unleashing new political forces and consequent emergence of number of political parties and actors. The period between 1977 and 1982 witnessed dramatic shifts in the Indian political process in a number of ways and one of the major shifts was the emergence of an active civil society process.  The emergence of PUCL, environmental and citizen activism of KSSP( Kerala Sasthra sahitya Parishat) and the publication of the first citizen’s report on environment etc were harbingers of a new civic politics in India. While the Congress party itself faced internal challenges, the Janatha experiment got reincarnated into number of new political parties and actors and the BJP too emerged during this phase in its third incarnation after Jansangh and Jantha party  phase.

The civic politics combined active social action through social mobilisation and public policy advocacy through knowledge, research and policy proposals. While Gandhian organisations organised civil society and civic spaces in the 1940s and 1950s for political and social actions, by the late 1950s most of the Gandhian organisations got sucked in to the periphery of the state and began to work as para-governmental organisations and networks.  However, the revitalised civic social and political spaces, in post-emergency era were informed by Gandhian ethics as well as left and left- of centre perspectives. While political scientists like Prof. Rajni Kothari recognised the relevance and the need for non-party political process, established political parties with strong left as well as right ideological inclinations questioned the emergence of social action groups and new social movements. While the proponents of the left political party establishment accused them of being ‘handmaids of imperialism’, the right-wing sangh parivar saw this as a ‘western conspiracy’ to covert India. Both the traditional right-wing and left-wing political party establishments were sceptical of any ‘politics’ beyond the ‘state-centric’ discourse. One of the major issues of contesting the political and social legitimacy of these formations was the role of ‘foreign funding’ – and it is due to the active protest against the emergency regime that the Foreign Contribution Regulation Act was introduced in 1976. In spite of political party establishments questioning the intentions, integrity and political legitimacy, there has been a resurgence of civic action and political process in different parts of India. 

These formations ranged from networked middle-class organisations such as the KSSP, to movements of adivasies, slum dwellers, environmental networks and the emergence of a number of new knowledge-research institutions. Their work included providing direct services and support to marginalised groups, social mobilisation, research and advocacy. A majority of these formations were inspired by Gandhian modes of social action, social democratic streams and politics of new social movements. In spite of vehement criticism and opposition, over the last twenty five years, an active civic political space emerged through social movements against displacement, environmentally disastrous projects and against bonded as well as child labour. A broader human rights movement for women’s rights, child rights and rights of the marginalised groups also emerged.  The right to education, the right to health and the rights of minorities etc got accentuated in the public sphere and political discourse through civic social and political action along with policy advocacy.

 The issues of environment, women’s rights, human rights, rights of adivasies and dalit communities etc. were brought into the centre of main-stream political discourse by a new generation of civic activists who were doing politics beyond the established political party framework and electoral politics.  The continuous and consistent work of civil society formations, civic activists and civic social movements also created a new culture of monitoring governance and public policy. 
The advocacy for most of the progressive legislations and public policy first began in the civic political and social space. Advocacy for the right to information, right to education , right to health, right to work and campaign to stop violence against women etc eventually created political demand for legislations, policies and programme.

With the emergence of Television, new media, social networking and a revolution in communication, knowledge-advocacy and monitoring of governance and governance institutions became more effective.  The right to information and information revolution through internet and social media created a new generation of civic politics and civic activists.  Unlike the traditional NGOs or highly institutionalised entities, the new network of citizens with more access to information and more technical competence and professional credentials began to engage in civic politics as active citizens. This new generation of civic activists and proponents of civic politics made significant change in the way politics operated in India. They began to be more and more vocal about corruption, the gap between rhetoric and reality and the gap between promises and performance. They have widely made use of the right to information and technology to reach out a large number of citizens. They have outgrown the traditional print and TV Media.

This generational shift in civic politics beyond the conventional political parties, NGOs or even new social movements influenced the Indian political and policy making process in number of ways.  The new proponents of civic politics have been professionals with income and drawn largely from the urban-middle class background.  Their global exposure and better access to information and technology gave them an edge over the previous generation of civil society organisation and civic activists.  Since main-stream politics have been dominated by political party establishment and the entry was restricted largely through traditional feeder mechanism or horizontal cooption through family or interest network, many of the new generation of politically aware young people chose to be active in civic politics by monitoring governance and actively questioning the legitimacy of established political elites. Campaign against corruption mobilised a large number of young people concerned about the subversion of electoral politics through the excessive use of money and muscle by the political party establishments.

The emergence of a new generation of civic politics in the last few years was partly a response to the crisis of the traditional political party establishment and partly due to the shift in the mode of information, mode of technology and thus the consequence was a mode of paradigm shift in communicative action. Political parties or even the government could no longer ‘control’ and ‘manage’ information- and the new generation of civic activists made strategic use of information, knowledge and technology to challenge the claims of government or to question the gap between the promises and performance of political class.

Due to the shift in access to information, shifts in modes of communication and more informed citizens,  politics is no longer about ‘selling dreams’ or  making promises or managing perception. Today a large majority of people in the urban settings or in small towns have access to mobile devices and far faster modes of accessing as well as analysing information. So with a generational shift in the demographic pattern the ‘old media’ mediations do not work; and people expect promises to be translated in to performance that has implications in their practical life and choices.

 The representative democracy is no longer enough to derive ‘legitimacy’ in a new era where there are more options and opportunities to get access to information to constantly monitor the performance of a government. Rhetoric no longer works beyond a few months as the information can no longer be controlled and people have learnt how to see through the bluff

Thursday, February 19, 2015

Indian Political Trends : Part I.The second coming of Aam Admi : The politics of despair and hope

                                                                                                          John Samuel
Politics plays out through multiple negotiations of power and perceptions.  Within the context of a nation-state, the politics of the state is in constant negotiation with the politics of the people, particularly in relation to the promises made, actual performance and people’s perceptions. The legitimacy of a government often depends on the organic link between the promises and performance and how perceptions are created or managed to derive the legitimacy required to survive in power. This social contract is based on the legitimacy of power, core principles of governance, and the performance of the government. However, the principle of the new social contract also includes accountability, transparency, responsiveness, inclusiveness and participation as an integral part of political legitimacy. When there is a disjuncture between the principles, promises, performance and general perception, there is a crisis of political legitimacy. This often plays out in multiple ways through the electoral process.
The recent election to the Delhi state assembly in many ways indicates multiple shifts in the Indian political and democratic process.  The electoral performance of a particular party or a candidate  is indicative of the general mood or perception of a particular electorate within a socio-political context. The nature and character of such verdicts also indicate the possible shifts in the perception and power dynamics within a given society at a particular point in time. In the last fifty years, Indian politics and its democratic process have witnessed different shifts in the way power and perception are negotiated through the electoral network and performances.

What does the landslide victory of AAP in the recent Delhi Assembly Election indicate? There have been hundreds of analytical articles and perspectives offered after the rather unprecedented electoral performance of a relatively new political party. The responses vary from jubilation, celebration, and cautioned optimism, critical appreciation to scepticism, grudging admiration and explicit dismissiveness.  While the traditional political parties and other fellow-travellers are seriously trying to understand the new challenger on the horizon, the outward posturing is that of bravado along with deep scepticism.   It is expected that when a ‘credible’ threat risks upsetting the core business of established political parties, there will certainly be opposition to the new actor with a new political agenda competing in the same market for power and perception. This is part of the reason that many of the established political parties and their die-hard believers look with a microscope to find fault with the AAP or anybody and its associates.  Some are concerned about the lack of ‘ideological’ clarity and purity of AAP, while others are simply being dismissive that such passing aberrations happened and disappeared in the past. Some are sure that the AAP is not going to perform and are certain that the party will slowly transform and become like any other traditional political party. A large group are convinced that the AAP is actually a B team of the BJP as a part of the Nagpur plan of RSS, while others are worried about the ‘upper-caste’ character of AAP and how it is not pro-women or pro-dalit etc.  All such responses follow the same old expected pattern, though those who predicted the decimation and eventual disappearance of AAP seem to be a bit concerned and worried about the potential and possibilities of a new challenger to demolish the vote share and ‘electoral’ market of the established actors.
Politics, particularly electoral politics, is a messy affair.  Clean slates of fresh values, ideals or rhetoric of lofty principles are attributes we expect of the people in a perfect world, although in the real world of imperfections, electoral politics reflects the tensions, compromises, aspirations, anxieties, prides and prejudices of society. The relevance or irrelevance of a political formation is within a given space and time. As such, its ability to negotiate with the diverse perceptions and its relative competence to validate them relative to that of other actors, remain in an ambivalent grey zone.
The rather unprecedented victory of the AAP indicates the politics of despair as well as politics of hope. The politics of despair arises from the wide-spread discontent against authoritarian tendencies, the increasing gap between promises and performance, the big difference between rhetoric and reality as well as a widely shared concern about the insecurities of minority communities. The politics of hope was largely due to the positive agenda of clean inclusive politics that promised more responsive governance, free of corruption.  Politics of hope is also due to the promises made to the poor and marginalised communities, particularly in relation to water, electricity, schools and health facilities.  While there are many sceptics and critics of the politics of AAP, the victory of AAP has rekindled the hope in Indian democracy amongst millions of ordinary people across India.
There are three underlying trends that indicate a shift in the Indian political process and the emergence of a new generation of political actors and leaders in the next ten years. These are:
a) Internal and external crisis of traditional political parties and a marketisation of electoral politics.
b) The emergence of a new civic politics and monitory democracy.
c) The emergence of an aspiring as well as vulnerable new middle class across India.
These trends need to be seen in the context of an increasingly entrenched nexus between corporate business elites and political elites on the one hand and the nexus between corporate driven media and political perceptions on the other. While the process of governance is taken over by a new nexus of bureaucratic –technocratic- policy elites, there is an increasing marginalisation of poor and marginalised communities, covered up in the rhetoric of ‘good governance’ and ‘development’. The emergence of new politics is a result of multiple discontents in the traditional Indian political and governance process.

1)   Crisis of political parties and marketisation of electoral politics

 Representative democracy largely operates through established multi-party political process. The health of a democracy and political process is to a large extent dependent upon the health of a political party system in a given country. In the first fifty years of Independence, the main-stream political parties such as the Indian National Congress, Left Parties, and regional parties and then the Jan-Sangh/BJP negotiated the representational democracy through the institutional structures and process of the political parties. However, when an established political party became the power-establishment, contestation between individual interests and the broader ideals of political parties became a primary issue. Those with the resources influence and power (inherited or acquired) began to dominate the political party process.  Most of the political parties began as membership based socio-political movements with mass participation.  However, now, with the emergence of a neoliberal era, we see ‘market forces’ dominating public policy, social choices, and the media, eventually dominating the perceptions of the people. We see that politics itself has been reduced to ‘selling’ a product/brand/ image in the market place for votes. Election campaigns began to be less and less membership driven and started looking more and more like a performance or an advertisement campaign designed to alter perceptions and thus rope in the votes.

This ‘marketisation’ of electoral politics that was used for manipulating perceptions and voter-choices began to undermine the traditional structures of political parties at the grassroots level. Those at the grassroots level became mere implementers of an “advertising” or “marketing” based campaign strategy designed by the experts for the top-leadership. In other words, the grassroots members of political parties were robbed off their “sense of agency” and eventually “sense of ownership”.
The marketisation of electoral politics and top-down management of political parties looked more ‘efficient’ and effective to keep the “electoral competitive edge” of established political parties. However, marketisation of any product or process or institutions requires funds and investments. And in the neoliberal era, the big-time corporate houses or business interests began to invest in elections, political parties, and leaders. The process that began in the late eighties emerged as a well-oiled nexus, in the last twenty five years, between the corporate and political elites.

While  elections have become a market exercise for influencing and capturing vote share, the media was reduced to a negotiating agent used by political managers and business investors, and political parties began to be dominated by ‘up-ward’ mobile career- politicians.  In this sense, market, media and management began to influence the political party establishments. Those with links in the market, media and management began to dominate the structures and decision making bodies of most of the political party establishments.  In the last twenty years, we see that the grassroots fund-raising or member-ship drives of most of the political parties declined and the total budgets and funds from the corporate lobby increased exponentially. Political parties themselves also found investors to launch media channels for the party propaganda, and entertainment. This also meant that those with the blessings of big businesses or major donors to political parties began to get seats and acquire political clout in different parties. Millionaires could easily buy themselves into seats in the parliament or even join a political party at the very top. As political parties have become new “investment vehicles” in the neoliberal era for “policy returns” and “tax-rebates”, politics itself has become a ‘dhanda’ – a business.  And ‘crony capitalism’ was  seen as a part of the entrenched nexus between few corporate elites and political elites. In the process electoral democracy was made a ‘means’ for elite capture of the state.  The intrinsic political ethics of democracy got replaced by the instrumentalist market approach of using ‘electoral politics’ as a means to amass power and wealth. This has cumilately undermined the  political and social legitimacy of the mainstream-political party establishment as well as the claims of ‘good governance’, ‘economic growth’ etc wherein pro-poor policies were seen more as ‘populist’ or ‘freebies’ to contain dissent or to get votes.

Corporatisation of Political Parties

As politics became a business establishment with the essential corporate components of revenue, expenditure, investment, incentives, media management, network management and branding, those with such skills and competence began to dominate the political parties. The emergence of technocratic retainers and managers in the 1990s is largely due to the shift in the business model of political parties.  Along with the corporatisation  of political parties and managerial dominance in the decision making,  most of the political parties ended up becoming closely held private companies;  either family owned private enterprises operating in the public sphere providing a certain political service or publicly held large enterprises controlled by a power-cartel or family-held managerial clique.  The ‘entrepreneurial’ approach of political parties with business strategies, product, process etc in a way de-politicised  main-stream political party establishments, as ‘ideology’ was either for profiling or branding and the interests of the stakeholders began to  take precedence over the the original ideals of the party. Slogans no longer emanated organically from the grassroots members, but were carefully crafted by PR agents in the bellies of a few advertising companies. Leaders began to hire PR agencies and consultants to ‘manage’ their ‘image’ and profile in the media so that they could maintain perceptions and thus maintain their vote bank. Political parties have become electoral networks where ‘politics’ itself began to get ‘out sourced’;   media was managed through  PR companies  or hired professionals; party events were managed by ‘event management’ companies; and election campaigns were managed by hired  staff. All these required immense monetary power
While in the seventies and early eighties, election expenditure was primarily raised from people and locally managed, from the 1990s, election funds came from the top and the campaign strategies and advertisement campaigns were centrally managed. So in the first thirty years of independence, being a political activist meant giving up many comforts and the key concern was ‘how can I or we contribute to the party or a cause’. But in the last twenty years, there has been a perceptible shift at the grassroots as those who got active began to ask the question: ‘what do I get from the party’. When election campaigns imitated corporate advertising campaigns, or a reality show on the TV studios, the grassroots workers of political parties refused to work without clear ‘incentives’ and in elections this incentive meant ‘money’. Those who contested elections to the Lok Sabha and Assembly began to pay for the workers ‘time and energy’ while also covering almost every other expense.  Volunteers and voluntarism diminished or simply disappeared. Thus elections have become very expensive; much beyond the reach of ordinary people or the aam- admi and aurats to contest. The success of political leaders began to be seen in proportion to the funds and money he/she controlled.  Bigger the party and bigger the leaders, the bigger were the need for financial resources and this also exponentially increased the rate of legitimate and illegitimate ‘rent-seeking’ behaviour or corruption in the political class. The predominance of corporate money, often circulated as unaccounted black money, subverted the quality of democratic politics and political party establishments. Often, the money collected through corruption was sent out of the country through ‘havala’ route and a significant number of politicians or their kith and kin became investors or highly paid senior staff of such companies. A part of such corrupt money got back to the country in the pet-name of ‘foreign direct investment’ through shell companies registered in Tax-Havens.

Macro-Governance and Local Governance as power-sharing arrangement

In the last twenty five years, there was a clear division between macro-politics and ‘local politics’. With the enactment of the 73rd and 74th amendments, there was an opportunity for a clear division of a power-sharing arrangement. Local party workers and leaders got the incentive of being elected in the local government institutions and local government institutions too offered some amount of power paraphernalia (vehicles, sitting fees, privileges etc.) and significant budgets to implement the government programmes. The macro-politics of the Lok Sabha and Legislative Assemblies were managed centrally and the decisions were made by a small group of people and the seat distribution began to depend on ‘winnability’ , ‘user value’ or ‘loyalty quotient’. This power management within the political parties reflected the new configuration and alignment between macro-power and micro power in consonance with macro-governance and local governance.  The policies were increasingly decided by a bureaucratic-technocratic elites, the political parties were managed by a nexus of political and business elites, and political party structures were filled with loyalists of one kind or the other where votes were managed through the caste/identity network While this division of power-arrangement between local government and state/central government looked like an effective system of managing power incentives within political parties, it also eventually killed the volunteer base or mass base committed to the ideology, programme and politics of a given party.

 While there was a political incentive for those local party leaders with loyalty to the top leadership, there was no political or material incentive for the ordinary people for their loyalty to a political party on the ground. And this loyalty at local level began to shift to identity –networks based caste, creed, new religious/denominational affiliations.. When the mass- volunteer base of many political parties declined, they began to be increasingly dependent  on the caste/identity networks or institutions to reach out to the ‘vote-banks’.

When the rhetoric of policy promises and promised economic growth failed to deliver on the ground and when the stories of corruption could not be controlled in the era of the internet and social networking, discontent on the ground among the ordinary people and masses has been increasing. Many of them felt they have no stake in politics. They became simply voters and unsatisfied ‘consumers’ of services provided by the government.

It is this discontent on the ground among the common people and the legitimacy deficit of the traditional parties that the new political formation the Aam Aadmi Party (‘common people’s party) tried to mobilize and began to project as a counter discourse in the method of party politics. They began to build the volunteer base many political parties lost in the last twenty years; they began to mobilize the ideas, expertise and imagination of a large number of young people. They began to enter in to the grey political and social spaces vacated by the Indian National Congress and BJP. Hence the victory of the AAP is also indicative of the crisis within the political parties and also the crisis of governance wherein a political policy and technical experts began to dominate.

Monday, February 16, 2015

Where is the Indian National Congress going ?

                                                                                                            John Samuel
At last the grand old party ,after its existence of 130 years, managed to discover the magic number of Zero , right under the nose of AICC, in Delhi. Is it the beginning of its end or end of its relevance? Or is it the beginning a new incarnation ? Will the zero performance make any difference or critical reflection among its top-heavy leaders and ever eroding grassroots workers ? Many younger leaders and grassroots workers began to question in public and private the reasons for the paralysis of the party that claim the legacy of the freedom struggle. Many seem to know the problem though not sure about the solutions .The perils of arrogance, elitism, root-less power cliques, cartels of groupism, interests and vanities of power are signs of a deeper crisis of ethics, value and the very purpose of a party that ruled India for most of the time ever since independence . Congress Party was supposed to strengthen the idea of democratic India; the idea of a diverse, peaceful, responsive and inclusive state, based on the letter and spirit of the Indian Constitution . Can congress reclaim its original ideals or revitalise or reinvent ?
Congress has to go back the original Gandhi, Ambedkar, Nehru, Azad, Patel, Subhash Chandra Bose and the core values of freedom struggle . Congress Party has to go back to the basic principles , values and struggle for freedom that ignited its life as a mass movement of 'aam admies/auraths' once upon a time in the distant past. Congress Party may send retirement notice to the palace politicians and chamchas in search of crumbs of governmental power and it's comforts. Congress party may send home the technocratic elites who believed country and governments are made for them to rule and enjoy. The Chidambarams, Allhuwalias, Nanden Nilakkanies, and other 'eminently' qualified elites ,more at home in the cocktail circuit of the rich and powerful ,are a huge liability than an assets. It is time for those root-less wonders and smooth talkers in the TV studios to home and enjoy their pension as Parliamentarians and ministers for several decades.
Congress party has to learn to serve people at the grassroots, listen to the voices poor and marginalised and get rid of the rootless self-serving careerists whose only purpose is to get power, paraphernalia and of course 'return on investment' through somehow getting a slice of governmental power; the leaders who are too used to the seduction and comforts of governmental power. A party can't be revitalised or rebuilt by the sedated leaders and their side-kicks and chamcha still in the hangover 'intoxicating ' power-trips and 'official' privileges that they are so used to.A party can't be built with politics of chamchagiri or charm or chances. Building or revitalising any institutions require a shared sense of purpose, passion, people, positive vision, politics and performance.
But can the party be able to get out of its present mode of being a network ,dominated in many states, by , of and for those who became 'leaders' through lineage, or patronage or 'favour' or through vested interests money or muscle ? The rise and fall of Jaythi Natarajan is indicative of the deeper crisis. Without winning any election, without working at the grassroots , she got in the parliament, ministerial chair via TV Studios and claiming the legitimacy of the family legacy. Will the congress be able to move beyond it's present predicament of decay within ? Does it have the collective leadership capacity , political imagination and humility to reinvent itself ? Can it stop being a party of everything to everyone and party of perpetual compromises and accommodating vested interests for the sake of winning elections at any 'cost'? Will it be able to restart from a clean slate of Zero seat or rise up from it ashes across different states of India ? Can it tolerate principled mass based grassroots leaders, beyond lineage, money, muscle or 'loyalty' ? Can it attract a million young people to go and work at the grassroots to serve the people, learn from them and make difference on the ground as volunteers ? Can it attracts fearless leaders with integrity, imagination and courage of conviction,commitment to the original ideals and above all emerging from the ground ? Can it declare a moratorium on 'parachuted' leaders? The future of congress depends on all these questions .
But the question is how many leaders will have the guts to stand up and challenge themselves and change themselves ? How many leaders have the courage of conviction to go beyond a politics careerism and chamchagiri? How many leaders are ready to get out of the consorts of capital cities and air conditioned life to the heat and sweat of real people at the grassroots? How many leaders are ready to retire and realise their own redundancies in the generational shift in the new politics? The questions still remain simply as questions. The longer it takes to ask questions, the quicker formations like AAP will fill in the political space.

 It is often interesting to see how many 'once up on a time' powerful political parties ended up as NGOs in many countries and how so many NGOs got politicised and filled the political vacuum for principled and civic leadership. Aravind Kejarival or AAP is not the cause of zero performance of the congress; they are the result of it. AAP has not taken away any vote from congress; Congress voters simply went after the AAP. Congress still have enough retainers to run its own NGO Rajiv Gandhi foundation in Delhi and Kejariwal no longer will have time to run Kabir or Parivarthan ( the NGOs he founded) as he will have to lead the government in Delhi and also lead a political party . So where is the Indian National Congress Going ? 

Wednesday, January 14, 2015

'സ്നേഹ ചുംബനം' -ആശയ വിനിമയത്തിന്റെയും വീക്ഷണങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയം

 .    http://www.malayalanatu.com/component/k2/item/11-2015-01-14-15-38-19

'സ്നേഹ ചുംബനം' -ആശയ വിനിമയത്തിന്റെയും വീക്ഷണങ്ങളുടെയും രാഷ്ട്രീയം
 സ്നേഹചുംബനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം നവമാധ്യമങ്ങളിലൂടെ വേരുറയ്ക്കുന്ന പുതിയ ആശയവിനിമയത്തിന്റെയും വീക്ഷണത്തിന്റെയും രാഷ്ട്രീയമാണ്.
' സ്നേഹ ചുംബനം' പുതിയ സാധ്യതകളും കവിതയും തേടുന്ന രാഷ്ട്രീയമാണ്. അതോടൊപ്പം, .തികച്ചും പുതുമ അവകാശപ്പെടാവുന്ന ഈ പ്രതിഷേധ രീതി യാഥാസ്ഥിക രാഷ്ട്രീയം എത്തിപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന പുതിയ പ്രതിസന്ധിയെ വെളിവാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈയിടെ കേരളത്തിൽ യുവജനങ്ങൾ പൊതുസ്ഥലത്ത് സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും ആലിംഗനത്തിൽ ഏര്പ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നതിനെതിരെ ഫാസിസ്റ്റ് ശക്തികൾ ഭീഷണിയുമായി രംഗത്തെത്തിയതിനെ ചോദ്യം ചെയ്തു ഫേസ് ബുക്കിൽ ഒരു കൂട്ടായ്മ രൂപം കൊള്ളുകയുണ്ടായി. എഫ് . ബിയിൽ ഫാസിസ്റ്റ് സദാചാര ഗുണ്ടകൾക്കെതിരെ പതിനാ യിരങ്ങളുടെ പിന്തുണ ലഭിച്ചുവെങ്കിലും കൊച്ചിയിലെ സമര സ്ഥലത്ത് നേരിട്ടെത്തി പങ്കെടുക്കാൻ തയ്യാറായത് വളരെ കുറച്ചു പേർ മാത്രമാണ് . അതേസമയം ആയിരക്കണക്കിന് സദാചാര ഗുണ്ടകളും സദാചാര പോലീസും സ്നേഹ ചുംബന' ഭീഷണി' നേരിടാൻ സ്ഥലത്തെത്തുകയും ചെയ്തു.! അങ്ങനെ യഥാർഥ ലോകത്ത് ചുംബന പ്രതിഷേധം പ്രതീകാത്മകമായി. പക്ഷെ സൈബർ ലോകത്ത് സമരം പ്രസ്താവ്യമായ വിജയം കൈവരിച്ചു. മുഖ്യ ധാര രാഷ്ട്രീയ പാർടികളുടെ കൂറ്റൻ റാലികളും സമരങ്ങളും പോലും കണ്ടില്ലെന്നു നടിക്കുന്ന ദേശീയ- സാർവദേശീയ മാധ്യമങ്ങൾ സംഭവം വാർത്ത യാക്കി. യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ ഒരു ചെറിയ സംഭവം ലോക ശ്രദ്ധ പിടിച്ചു പറ്റിയ വാർത്തയായതിനു കാരണമായത്‌ സൈബർ മാധ്യമങ്ങളും സോഷ്യൽ നെറ്റ് വർകുകളും സംഭവത്തിന്‌ നല്കിയ പ്രാധാന്യവും , അത്തരമൊരു സമരം തുറന്നിടുന്ന പുതിയ സാധ്യതകളും ആണ്. സ്നേഹ ചുംബനം എന്ന ആശയത്തിന് വൻ പ്രചാരം ലഭിക്കുകയും രാജ്യത്തെ പല നഗരങ്ങളിലും യുവാക്കൾ പരസ്യ സ്നേഹപ്രകടനത്തിലൂടെ ഈ പുതിയ പ്രതിഷേധ രീതിക്ക് പിന്തുണ പ്രഖ്യാപിക്കുകയും ചെയ്തു .
സ്നേഹ ചുംബനവും രാഷ്ട്രീയവും തമ്മിലെന്ത്? അത് സ്നേഹത്തെയോ ചുംബനത്തെയോ സംബന്ധിച്ചുളളതല്ല. മറിച്ച് നവ മാധ്യമ രംഗത്തെ സമരാഹ്വാനങ്ങളെയും ,പ്രകടനങ്ങളെയും മുഖ്യധാരാ രാഷ്ട്രീയ പാര്ടികളുടെ പഴഞ്ചൻ സമരമുറകൾ കാലഹരണപ്പെട്ടതിനെയും സംബന്ധിച്ചുള്ളതാണ്. Occupy the Wall Streets പ്രക്ഷോഭം ഉള്പ്പെടെ ലോകത്തിന്റെ നാനാ ഭാഗത്തും അരങ്ങേറിയ ഇത്തരം സമരങ്ങൾ രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാരത്തിൽ പുതു തലമുറ കൈ വരിച്ചിരിക്കുന്ന പുതു മാനങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഈ മാറ്റം എല്ലാ തലത്തിലുള്ള അധികാര ബന്ധങ്ങളിലും അധി കാരത്തിനോടുള്ള പ്രതികരണങ്ങളിലും ദൃശ്യമാണ്.
രണ്ടാം ലോക മഹായുദ്ധത്തിനു ശേഷം നിലവിൽ വന്ന രാഷ്ട്രീയ വിനിമയങ്ങളും സ്ഥാപനങ്ങളും പലരീതിയിലും പൂരിതാവസ്ഥയെ പ്രാപിച്ചി രിക്കുന്നു. കഴിഞ്ഞ 15 വര്ഷങ്ങളായി പണ്ഡിതരും ഗവേഷകരും ആഗോള വല്ക്കരണത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക-സാങ്കേതിക- സാമൂഹ്യ സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഫലമായുണ്ടായ ബഹുമുഖ ചലനങ്ങളെ സിദ്ധാന്തീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി . ഇൻഫോസിസിന്റെ, ലോക നിലവാരത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന ബാംഗ്ലൂർ  കാമ്പസ് കണ്ടു ലോകം പരന്നതാണെന്നു ജോണ്‍ ഫ്രീഡ്മാൻ നിരീക്ഷിക്കുകയുണ്ടായി . ഐ ടി കാമ്പസുകളിൽ നിന്ന് ഏതാനും കിലോ മീറ്ററുകൾക്കപ്പുറത്ത് ചേരികളിലും ലോകം പരന്നതാണെന്നു കണ്ടറിയുവാനുള്ള അവസരം ഫ്രീഡ് മാന് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടാവുകയില്ല. അതെന്തായാലും വീക്ഷണങ്ങളിൽ വന്ന മാറ്റത്തിന്റെ സൂചന ഫ്രീഡ് മാന്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രകടമാണ് .
സാങ്കേതിക രീതികൾ മാറുമ്പോൾ ആശയ പ്രചാരണ രീതികൾ മാറുന്നു. ആശയവിനിമയ രീതികൾ മാറുമ്പോൾ വീക്ഷണങ്ങൾ മാറുന്നു; വീക്ഷണ രീതികൾ മാറുമ്പോൾ ചിന്താ രീതികൾ മാറുന്നു; ചിന്തയും പ്രവൃത്തിയും മാറുമ്പോൾ സംഘാടനത്തിന്റെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും രീതികൾ മാറുന്നു. ഇതെല്ലാം ചേർന്ന് സമൂഹത്തിലും രാജ്യത്തിനുള്ളിലും രാജ്യങ്ങൾ തമ്മിലും നിലനിന്ന അധികാര സൂത്രവാക്യങ്ങൾ മാറുന്നു.തൽഫലമായി ദേശീയ തലത്തിലും അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിന് മാറ്റം സംഭവിക്കുന്നു. ഏതായാലും അത്തരം ചലനങ്ങൾ അടിത്തട്ടിലും അനുരണനങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നുണ്ട്. അവ പ്രകടമാവാൻ ചിലപ്പോൾ ദശാബ്ദങ്ങൾ ആവശ്യമായെന്നിരിക്കും.
അച്ചുകൂടത്തിന്റെ കണ്ടു പിടുത്തവും ബൈബിളിന്റെ പ്രാദേശിക ഭാഷാന്തരവും 17 മുതൽ 20 ആം നൂറ്റാണ്ട് വരെയുള്ള നവ സാക്ഷരത പ്രസ്ഥാനവും ചേർന്ന് ലോക രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും കവിതയുടെയും മുഖച്ഛായ മാറ്റി..കഴിഞ്ഞ 400 വര്ഷമായി ഇത് ലോകത്തെ സ്വാധീനിച്ചു .നവ സാങ്കേതികതയിലേക്കുള്ള കുതിച്ചു ചാട്ടം ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ അന്ത്യത്തിൽ ആരംഭിച്ച് ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിലും സമ്പദ് വ്യവസ്ഥയിലും ബഹുമുഖ സ്വാധീനം ചെലുത്തി.അച്ചടിക്കപ്പെട്ട വാക്ക് പല വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ സാദ്ധ്യമാക്കുകയും അതുവഴി കവിത, തത്വജ്ഞാനം, രാഷ്ട്രീയം, ഘടനാ വിന്യാസങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് ജന്മം നല്കുകയും ചെയ്തു. 17 -18 നൂറ്റാണ്ടുകളിലെ നവോത്ഥാനവും അവയെ തുടർന്നുണ്ടായ വിപ്ലവങ്ങളും കഴിഞ്ഞ 150 വര്ഷങ്ങളിലെ ദേശ രാഷ്ട്രങ്ങളുടെ ആവിർഭാവവും സംഭവിക്കുമ്പോൾ ഒപ്പം സാങ്കേതികതയിലും ആശയ വിനിമയത്തിലും രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ഘടനയിലും ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.
കഴിഞ്ഞ 15 വർഷങ്ങൾക്കിടെ ഓടി മറയുന്ന വാക്കുകൾ അച്ചടി വാക്കുകൾക്കു മുകളിൽ മേൽ കോയ്മ നേടി. ദ്രുതചലനം ചെയ്യുന്ന ബിംബങ്ങൾ നിശ്ചല ഛയാ ഗ്രഹണത്തിന് മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു. മിന്നി മറയുന്ന വാക്കുകളും പറക്കുന്ന ബിംബങ്ങളും അതിദ്രുത വിനിമയ മാധ്യമങ്ങളും ചേർന്ന് പ്രണയം, ജീവിതം, സ്ഥാപനങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയം എന്നിവയെയെല്ലാം മാറ്റിമറിച്ചു. ആശയ വിനിമയത്തിലും പ്രണയത്തിലും ജീവിത ശൈലിയിലും സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങൾ പുതിയ വ്യക്തി ത്വ സ്ഥാപനത്തിനും ബന്ധങ്ങൾക്കും വഴിവെച്ചു.സമൂഹത്തിലെ മൗലിക ഘടകമായ കുടുംബം കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ നിന്ന് അണു കുടുംബത്തിലേക്കും അണു-അനന്തര കുടുംബത്തിലേക്കും നീങ്ങി. അണുകുടുംബാനന്തര അവസ്ഥയിൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്കു കീഴിലും ഒരു നിശ്ചിത രാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക സാഹചര്യത്തിലും ജീവിക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ഇല്ലാതായി.ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗത്തും ഒരേ കുടുംബത്തിലെ അംഗങ്ങൾ വ്യത്യസ്ത സമയ സ്ഥലികളിൽ വേർതിരിഞ്ഞു വസിക്കുന്നത് സാധാരണമായിരിക്കുന്നു.ഇവരെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നത് സോഷ്യൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകൾ ആണ്. ജന്മദിനങ്ങളും വിവാഹ വാര്ഷികവും ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നത് എഫ്. ബി. യിൽ .സ്നേഹ ചുംബനങ്ങൾ പകരുന്നത് 'വാട്സ് അപ്പി'ൽ .ഇൻറർനെറ്റിൽ പ്രണയങ്ങൾ മുളപൊട്ടുകയും വാടി കൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു. അറിവിന്റെ പാതയോരങ്ങളിലും
പ്രണയവും കാമവും വാങ്ങിക്കാൻ കഴിയുമെന്നായി. മുഖപുസ്തകത്തിൽ മുഴുകുന്നവരുടെഎണ്ണം വര്ദ്ധിച്ചു വരുന്നു. Skype ൽ സമ്മേളനങ്ങളും പ്രാർഥനകളും സംഘടിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു ദൈവങ്ങൾ പോലും സോഷ്യൽ നെറ്റ് വര്ക്കിലൂടെ ലോക സഞ്ചാരം നടത്തുന്നു. എഫ് ബി യിലൂടെ മാർപാപ്പയെ തൊടാം. ആളുകൾ സോഷ്യൽ നെറ്റ് വർക്കിൽ അനുഗൃഹീതരും തിരസ്ക്രുതരും ആവുന്നു. കോളനി വാഴ്ച ക്കാലത്തെ വിജ്ഞാന ശേഖരമായിരുന്ന എന്സൈക്ലോപീഡിയ ബ്രിട്ടാനികയുടെ പ്രൗഡിക്ക് മങ്ങലേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ട് വിക്കിപീഡിയ കടന്നു വന്നു.അറിവും വിജ്ഞാനവും സ്പർശ ഗ്രാഹിയായ സ്ക്രീനിൽ വിരൽതുമ്പിലെത്തി. വായനശാലകൾ പതുക്കെ സൂക്ഷിപ്പ് ശാലകൾ ആവുകയാണ്. എഫ് ബിയിലും മൊബൈൽ ഫോണിലും കൂടുതൽ സമയം ചിലവഴിക്കുന്ന യുവാക്കൾക്ക് അയൽ വാസികളെക്കാളും അടുപ്പം നാനാ രാജ്യത്തുള്ളവരോടായി. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെയും നെറ്റിന്റെയും അഭാവത്തിൽ അവർ അന്യവൽകരണത്താൽ അസ്വസ്ഥരാവുന്നു.
മാറുന്ന ആശയ വിനിമയ രീതികൾ ജീവിത ശൈലിയെയും കൂട്ടായ്മകളുടെ രൂപീകരണത്തെയും എല്ലാ തലത്തിലുള്ള രാഷ്ട്രീയ വ്യവഹാരങ്ങളെയും മാറ്റിമറിക്കുന്നു എന്ന് ചുരുക്കം. രാഷ്ട്രീയം കാതലായ മാറ്റത്തിന് വിധേയമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്, ദേശീയ അന്തർദേശീയ തലങ്ങളിൽ.

തുരുമ്പെടുക്കുന്ന ഘടനയും ദുർബ്ബലമാവുന്ന വിശ്വാസ പ്രമാണങ്ങളും:

മുകളിൽ നിന്ന് താഴോട്ടു പ്രവര്ത്തിക്കുന്ന വ്യവസ്ഥാപിത സംഘടനകൾ താഴത്തുനിന്നു  നിന്ന് ദുര്ബ്ബലമാവുകയും ജീർണ്ണതയാർന്ന് നിലംപൊത്താറാവുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. പഴയ രീതിയിലുള്ള വിവര ശേഖരണത്തിനും അതിനെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തിയുള്ള ആശയ വിനിമയത്തിലൂടെ നടപ്പാക്കുന്ന അച്ചടക്കത്തിനും പുതിയ കാലത്ത് സ്ഥാനമില്ല. വ്യക്തികൾക്ക് അറിവിന്റെയും പരസ്പര വിനിമയത്തിന്റെയും അധികാരം ലഭിക്കുമ്പോൾ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ അച്ചടക്കം അപ്രസക്തമാവുന്നു. പടിപടിയായുള്ള അധികാര ശ്രേണി കളായി സംഘടനകൾ കെട്ടിപ്പടുക്കുകയും മുകളിൽ നിന്ന് ഭരണം നടത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പഴയ രീതി ഇനി ഫലപ്രദമാവുകയില്ല. ഇതിന്റെ ഫലമായി കേന്ദ്രീകൃത അധികാരവും കീഴ് ഘടകങ്ങളും എന്ന ഘടനയിൽ നില നിന്നിരുന്ന പല രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനങ്ങളും ഇന്ന് ഗുരുതരമായ ആന്തരിക പ്രതിസന്ധിയെ നേരിട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ആശയ വിനിമയവും ബന്ധങ്ങളും വ്യക്തിത്വ നിര്മ്മിതിയും പുനര്നിർവചിക്കപ്പെടുന്ന ഇന്റർനെറ്റ്‌ യുഗത്തിൽ വിധേയരായ അണികൾ നിലനില്ക്കുകയില്ല. പൊതു താല്പര്യങ്ങളും ആദർശങ്ങളും തകർന്നു വീഴുന്നു; ആ സ്ഥാനത്ത് വിവിധ ആനൂകൂല്യങ്ങൾ ആണ് വ്യവസ്ഥാപിത സംഘടനകളിൽ തുടരുന്നതിന് അണികൾ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. വാർത്തകൾ പത്രങ്ങളുടെയും ടി. വി. യുടെയും ഏകപക്ഷീയമായ പ്രക്ഷേപണത്തിൽ നിന്ന് വിടുതൽ നേടി ബഹുമുഖ ചര്ച്ചകളിലേക്കും വാഗ്വാദങ്ങളി ലേക്കും ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആവിഷ്കാരങ്ങളിലേക്കും കൂടു മാറി.ഇതിന്റെ ഫലമായി തൽക്ഷണ ആൾകൂട്ടങ്ങളും ക്ഷിപ്ര പ്രതികരണങ്ങളും ഭാവനാ പൂര്ണ്ണമായ ആവിഷ്കാര സാദ്ധ്യതകളും , നേതൃത്വമില്ലാത്ത സന്ഘാടനങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടു. ഇത് വ്യക്തിക്ക്, സ്വന്തം നിലക്ക് ആശയം പ്രകടിപ്പിക്കുവാനും പ്രചരിപ്പിക്കുവാനും സാധിക്കുമെന്ന, ഇതുവരെയില്ലാത്ത ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യ ബോധം നല്കി. യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ അന്തര്മുഖൻ സൈബർ ലോകത്ത് വാചാലനാവാം. സൗമ്യശീലൻ പരാക്രമിയാവാം. പുരുഷാധിപത്യ കുടുംബത്തിലെ മാതൃകാകുടുംബിനി സ്ത്രീ വിമോചനത്തിന്റെ വക്താവാവാം. സോഷ്യൽ മാധ്യമങ്ങൾ മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന അനന്ത സാധ്യതകൾ ലോകത്ത് തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ അധികാര ബന്ധങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. സമയ ദൂരങ്ങൾക്കതീതമായി സംഘടിക്കുവാനും സംഘടിപ്പിക്കുവാനും ഇന്ന് സാധിക്കുന്നു. ലോകത്തിന്റെ ഏതോ കോണിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന വ്യക്തിക്ക് ഇന്റർനെറ്റ്‌ കൂട്ടങ്ങളിലെ സജീവാംഗമാവാൻ കഴിയും. അതിന്റെ ഫലമായി ദേശീയാന്തർദേശീയ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ പുതിയ പ്രതിസന്ധികൾ ഉടലെടുത്തിരിക്കുന്നു. അവയ്ക്ക് പല കോണിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ പ്രതികരണങ്ങൾ ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു
വ്യവസ്ഥാപിത അധികാര ഘടനയിലെ സംഘർഷങ്ങൾ പ്രതികരണ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കും പ്രതിലോമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വാഞ്ചയിലേക്കും നയിക്കുന്നു. ഈ തുടർചലനങ്ങൾ തുടർ പ്രതികരണങ്ങൾക്കും സംവേദനങ്ങൾക്കും വഴിവെക്കുന്നു. ജീവിത ശൈലിയിലും വിനിമയ രീതികളിലും ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന ദ്രുതചലനങ്ങൾ  ഉണ്ടാവുമ്പോൾ ഏറ്റവും പ്രകടമാവുക പാരമ്പര്യ , യാഥാസ്ഥിക മൂല്യങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുവാനും ഉറപ്പിക്കുവാനും ഉള്ള വ്യഗ്രതയാണ്. ഇതോടെ പുതിയ ചലനങ്ങൾ പിന്നോട്ട് തള്ളപ്പെടുന്നു. ചരിത്രത്തിൽ അറിവിലും ജീവിതക്രമങ്ങളിലും ആശയ പ്രചാരണത്തിലും ബഹുമുഖ ചലനങ്ങൾ ഉണ്ടായപ്പോഴൊക്കെ അവയെ അടിച്ചമർത്താൻ പ്രതിലോമ ശക്തികൾ മുന്നിട്ടിറ ങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റങ്ങളോട് ചേർന്ന് ഈ രംഗങ്ങളിൽ ഉണ്ടാവുന്ന നിർണ്ണായക മാറ്റങ്ങളെ  അധികകാലം തടയുവാൻ യാഥാസ്ഥിക ശക്തികൾക്ക് ആവുകയില്ല.
സ്വാഭാവികമായും പുരോഗമന പ്രവണതകൾക്ക് തടയിടാൻ പ്രതിലോമശക്തികളും  അവലംബിക്കുക നവ മാധ്യമ സങ്കേതങ്ങളെയാണ്തീവ്ര വാദികളും വിഘടന വാദികളും അവരുടെ പിന്തിരിപ്പൻ ആശയങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിക്കുവാൻ ആധുനിക സാങ്കേതിക വിദ്യയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് നവീകരിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന മൊബൈൽ ഫോണുകളിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ ഏ തു കോണിൽ നടക്കുന്ന അക്രമ സംഭവത്തെയും ഞൊടിയിടയിൽ ലോകം മുഴുവൻ പ്രദർശിപ്പിക്കുവാൻ സാധിക്കുന്നുനവ മാധ്യമങ്ങൾ പഴയ മാധ്യമങ്ങൾക്ക്‌ മങ്ങലേൽപിച്ചുപത്രങ്ങൾ ഈ നൂറ്റാണ്ടിൽ അപ്രത്യക്ഷമാവാനാണിടഅതിവേഗ മാധ്യമങ്ങൾ വേറെ പലതുണ്ടെന്നിരിക്കെ വാർത്തകളെ ന്യുനീകരിക്കുകയും പർവതീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പത്ര രീതി അപ്രത്യക്ഷമാവും .വ്യക്തികൾക്കും കൂട്ടായ്മകൾക്കും അവർ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന പ്രാധാന്യത്തോടെ വാർത്തകൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവർക്കിടയിൽ വിക്ഷേപണം ചെയ്യുക ഇന്ന് സാധ്യമാണ്.